Bert en Truus Jansen #45

'Wat is dit toch bijzonder, Truus', merkte Bert op. Ze stonden pal voor een hunebed. Bert met fototoestel, Truus met telefoon en Ma met haar handtasje.
'Heel bijzonder schat. Je snapt niet dat ze vroeger zulke bouwwerken konden bouwen. Snap jij dat mam?'
'Wij hadden vroeger ook stenen in de tuin. Jij speelde daar altijd mee, Truus.'
'Ja, maar die waren voor de sier. Niet voor een graf.'
'Moet dit hier een graf voorstellen?', vroeg ze.
'Ja, ga er eens voor staan? Maak ik een foto', riep Bert. 
'Hoezo?', wilde ze weten.
'Kun je alvast een beetje aan het idee wennen', lachte hij.
'Ik ga echt niet onder zo'n stapel stenen liggen, Bert Jansen.'
'Sterker nog, dat kan ook niet. Zelfs al zou je dat willen.'
'O? En waarom dan niet?'
'Omdat ik niet van plan ben me ook nog een breuk te tillen aan die keien. Weet je hoe zwaar die krengen zijn?'
'Valt me van je tegen, Bertje. Ik dacht dat je wel wat voor mij overhad', vond ze.
'Zouden er nog restanten onder liggen?', vroeg Truus.
'Volgens de onderzoekers niet meer. Die graven zijn in de loop der eeuwen allemaal leeggeroofd.'
'O? Doen ze dat?', vroeg Ma.
'Ja, blijkbaar. Hoezo?'
'Vanwege de erfenis. Die wou ik mee het graf innemen.'
'Tja, dan gaat het toch naar de familie. Waarvoor alvast onze dank Mam.' Truus stak haar duim. 
'Nou, dat dacht ik niet, meiske. Ik laat me in dat geval toch maar cremeren.'

Bart

Al 50 jaar alles voor de buitenmens. Voor 17:00 besteld = zelfde dag verstuurd!