Bert en Truus Jansen #47

'Wacht even Mam. Ben ik nu dronken of heb ik het tóch goed gehoord: wil Wim met je trouwen?', vroeg Truus.
'Ja, hij heeft mij gevraagd.'
Bert sprong overeind. 'Oké, dan nu als de sodemieter je koffer pakken, dan breng ik je in veiligheid.'
'Hoezo in veiligheid? Staat er iets te gebeuren dan?', vroeg ze.
'Mam, een boer in het nauw maakt rare sprongen', riep Truus. Ook zij was ook opgesprongen en liep nerveus heen en weer.

Wat reageren jullie idioot!'
'Nou ja, als je zo'n onbehouwen kleiboer afwijst... dan weet je maar nooit. Kom op nou, koffer pakken!' Bert pakte haar bij haar arm.
'Laat los Bert. Wie heeft het over afwijzen? Ik heb niks afgewezen!'
'Nee? Dan doen wij dat. Niemand stort mijn moeder ongestraft in het ongeluk. En zeker die rauwe eigenheimer niet.'
'Hallo, ik ben volwassen hoor. Ik bepaal dat zelf wel, stelletje notneuzen!!' 

'Mam, je meent toch niet serieus dat je met die kerel, die je net een weekje kent, wil trouwen?'
'Waarom niet? Het is een doodgoeie vent.'
'Je bent éénentachtig.' Truus zakte met een zucht terug in de stoel.
'Waarom hebben we haar in Godsnaam meegenomen?', zuchte Bert. 
'Hallo Jansen, ik heb aan de caravan meebetaald hoor. En als Wim nog een weekje op huwelijksreis wil, nemen we hem lekker mee.'
'Dat dacht ik niet. Denk je dat ik dat bejaarden-geneuzel in mijn caravan wil? Je neemt maar een hotel. Wat een klotevakantie.'

'En hoe zie je dat trouwen voor je, Mam?', vroeg Truus.
'Gewoon. Samen naar het gemeentehuis en trouwen. Hoe moeilijk kan het zijn?!'
'Gelukkig heel moeilijk', wist Bert. 'Weet je waarom er zo weinig tachtig-plussers trouwen?'
'Geen idee, maar jij hebt vast wel weer een antwoord klaar', zei ze zurig.
'Ja. Je hebt boven de tachtig toestemming nodig van de wederzijdse ouders. En ik denk dat je dat in jouw geval niet krijgt.'

Bart

Al 50 jaar alles voor de buitenmens. Voor 17:00 besteld = zelfde dag verstuurd!