Bert en Truus Jansen #62

'Nou dat Zwitserland van jou gaat niet door hoor', merkte Bert op. Hij zat met zijn neus in een boekje van de ANWB.
'O, heb je weer wat gevonden?', sneerde Truus. 'En wat is het dit keer? Mijn moeder is geen argument meer.'
'Je hebt een vignet nodig. Anders kom je er niet in.'
'Dan kopen we een vignet. Verder nog iets?'
'Truus, die dingen kosten flink geld.'
'En wat is "flink geld"?'
'Rond de vijfenveertig euro. Alsof je een emmer leeggooit.'

'Dat is voor jou dan één kippepoot met patat minder', lachte ze terwijl ze haar tong uitstak. 'Daar laat ik het niet op stuklopen.'
'Truus, die vakantie wordt zo veel te duur. Een toegangskaartje voor vijfenveertig euro. Ze zijn niet wijs.'
'Maar wél een toegangskaartje van honderd euro uitgeven voor een krassende kraai?', kaatste ze terug.
'Wat ben je weer cryptisch. Wie bedoel je met "krassende kraai"?'
'Bob Dylan. Daar ga je toch naartoe?'
'Dat is mijn jeugdherinnering. Mag toch wel wat kosten?'
'Zwitserland is MIJN nostalgisch moment. En dat moet gratis? Trouwens, laat mij dat boekje eens even zien?’
‘Hoezo? Ga je een goedkopere manier zoeken?’ Hij gaf haar het boekje. 'Die is er niet hoor.'

‘Nee, inderdaad. Sterker nog: Je hebt komende zomer echt dikke pech, Bert’, riep ze na een kort leesmomentje.
‘Hoezo heb ik pech?' 
‘Die kip van jou wordt erg kaal', lachte ze.
‘Hoezo?’
‘Voor de caravan heb je óók een vignet nodig. Dus die andere kippepoot gaat er ook af!!!'

Bart